Pokora korzeniem dobra
· Co to znaczy być pokornym?
· Czy pokora jest zawsze dobra?
· Dlaczego pokora jest korzeniem dobra?
Pokora – źródłem dobra
Słownik z Oxfordu definiuje pokorę jako posiadanie lub okazywanie niskiego poziomu ważności kogoś (s. 397). W postmodernistycznym zachodnim świecie niski poziom osobistego znaczenia nie zawsze jest dobry. Dzisiejszy świat woli dumę, wysoką samoocenę i właściwy szacunek do siebie (Webster’s Ninth College Dictionary, s. 947)
Nasze postmodernistyczne społeczeństwa mają miejsce zarówno dla dumy jak i dla pokory. W Biblii jednak znajdują się one po przeciwnych stronach skali moralnej oceny. Według Biblii duma jest zawsze zła, a pokora zawsze dobra. (Psalm 138,6; Księga Przysłów 3,34; Ewangelia wg Mateusza 23,12; I List Piotra 5,5-6). Więcej nawet, jest powód, by nazwać dumę centrum zła, a pokorę centrum wszelkiego dobra (Księga Izajasza 66,2; Księga Micheasza 6,8).
Zagadnienie dumy i pokory to nie tylko sprawa dobrego lub złego obrazu siebie. Zarówno chrześcijanie jak i poganie, teiści i ateiści, absolutyści i relatywiści przyznają, że jednostka ma wartość. Pytaniem jest tylko skąd ta wartość się bierze. Co sprawia, że jesteśmy wartościowi?
Duma, czyli pycha powie, że wartość tkwi w nas samych.
POKORA twierdzi, że mamy wartość, bo zostaliśmy stworzeni na podobieństwo Boga.
Duma utrzymuje, że powinniśmy dążyć do samorealizacji.
POKORA – że mamy stawać się podobni do Chrystusa.
Duma pcha nas do stworzenia własnego, niezależnego systemu wartości duchowych.
POKORA – do szukania i stosowania Bożych wartości duchowych.
Duma śpiewa peany na temat chwały zamieszkującej w człowieku.
POKORA – wyraża cześć dla chwały posiadanej przez Boga.
boś Ty stworzył wszystko,
a dzięki Twej woli istniało i zostało stworzone
(Apokalipsa 4,11).
Sześć uwag o pokorze
1. Pokora nie współzawodniczy
A niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich (List do Filipian 2,3-4).
Pokora nie znajduje przyjemności ani w posiadaniu rzeczy, ani w braku ich posiadania (List do Filipian 4,12). Powód jest taki, że nie konkuruje w walce o rzeczy. Nie biegnie też w wyścigu o pozycje władzy ani nie unika tych pozycji. Przejawem pokory Mojżesza było przyjęcie najwyższego stanowiska w Izraelu (Księga Liczb 12,3). To samo można by powiedzieć o Józefie, Danielu, Dawidzie.
Pokora nie wstydzi się biedy. Także nie unika bogactwa. Osoba pokorna nie czuje się winna bankructwa, skoro pracowała ciężko i dla Pana. Nie czuje się też winna, kiedy jest bogata. Przeciwnie, widzi Boga jako źródło tych pieniędzy (Księga Hioba1,1-3; Księga Rodzaju 13,2.6; I List do Tymoteusza 4,4).
Pokora rozpoznaje, że wszystko, co dobre pochodzi od Boga – nasze ciało, talenty, inteligencja, rasa, narodowość i osobowość. Pokorny człowiek nigdy nie pomyślałby: „Mam bogactwo (wykształcenie lub stanowisko) dzięki temu, że sam na nie ciężko zapracowałem”.
Pokora nie konkuruje ze sobą. Pokorna osoba nie tylko nie konkuruje z innymi, ale też ze sobą (List do Filipian 3,13-14). Konkurować ze sobą (powiedzmy o poprzedni rekord lub sukces) oznacza koncentrowanie się raczej na moim własnym sukcesie z przeszłości a nie na Bogu. Rezultatem skupiania się na sobie jest chwalenie siebie – nawet przed samym sobą. To pycha, nie pokora. Człowiek pokorny robi wszystko – czy to jest uprawianie sportu, czy nauka w szkole, czy prowadzenie interesów – by przynieść chwałę Bogu (I List do Koryntian 10,31).
2. Pokora dąży do doskonałości
Chodzi tu o robienie czegoś w najlepszy sposób, stawanie się tym, czym można się stać – rozwijanie swoich darów, umiejętności, talentów, tak samo jak pilnowanie stanowiska, pracy lub zobowiązań (I List do Koryntian 9,24-27). Człowiek pokorny robi to jednak po to, by Bogu przysporzyć chwały i być docenionym przez Niego (II List do Koryntian 10,17-18).
Oznacza to, że sukces takiej osoby zawiera coś więcej niż po prostu sukces w pracy, na uczelni czy w innych dziedzinach. Sukces to także zachowanie swojego małżeństwa, wychowywanie dzieci, uczciwość w podatkach, brzydzenie się oszustwem i kłamstwem, itp. (List do Galacjan 5,21-23).
3. Pokora szuka siły – u Boga
Zarówno pokora jak i pycha szukają siły (majątku lub kontroli, władzy). Różnica między nimi jest taka: Pycha źródło potęgi widzi w ludziach – jednostkach lub zespołach. Duma z mojego zespołu jest tak samo grzeszna jak duma z samego siebie. Pycha dąży do tego, by być źródłem siły – rezerwuarem, nie kanałem. Bo podwójne zło popełnił mój naród: opuścili Mnie, źródło żywej wody, żeby wykopać cysterny, cysterny popękane, które nie utrzymują wody (Księga Jeremiasza 2,13; Ewangelia wg Mateusza 26,64; List do Efezjan 3,7; Dzieje Apostolskie1,8; List do Rzymian 1,16.20; II List do Tymoteusza 1,7).
Pokorni ludzie widzą Boga
jako źródło siły,
a siebie jako kanał, przez który ta siła przepływa
Dumni, żądni władzy ludzie widzą swoje osiągnięcia jako produkt wartości, którą stanowią oni sami (Księga Daniela 4,30; Ewangelia wg Jana 19,10). Pokorni, pełni siły ludzie widzą, że ich siła pochodzi od Boga, a oni są jej dystrybutorami (kanałami) (Księga Daniela 4,37; Ewangelia według Jana 10,11; Księga Liczb 12,3). Osoby pokorne szukają siły tylko w tym celu, żeby być narzędziem Boga.
4. Pokora służy Bogu
Oczywiście ludziom też, ale zawsze w takim kontekście, że mają oni wartość dla Boga, jako jego stworzenia – a nie jako niezależne, nie związane z niczym źródło wartości. Pycha służy ludziom, jako takim. Komunizm na przykład reklamuje się jako władza ludu: Chińska Republika Ludowa. To oczywiście degraduje człowieka, który jest czymś mniej niż Bożym podobieństwem – jest to system oparty na pysze, nie pokorze.
5. Pokora jest wrażliwa na grzech
Pokorni ludzie skupiają się na swoim grzechu.
Dumni – na swoich osiągnięciach.
(Ewangelia wg Łukasza 18,9-14)
W powyższym rozdziale znajduje się opowiedziana przez Jezusa historia najbardziej radykalna z możliwych. Pokazuje, jak pycha podchodzi do służenia Bogu – przez osiągnięcia. „Dziękuję ci, Boże, że nie jestem jak ci grzesznicy.” Osoba pokorna skupia się na swoim grzechu, który dyskwalifikuje ją jeżeli chodzi o służbę. To, że Bóg nas używa, jest niezależne od pokory (II Księga Kronik 33,1-16).
6. Pokora dysponuje nieograniczonymi zasobami
Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich – w Chrystusie (List do Efezjan 1,3).
Duma współzawodniczy w wyścigu o ograniczone zasoby. Koncentruje się na tym, co moje i współzawodniczy o to, co twoje. Może dostać tylko to, co ludzie mają i zrobić tylko to, co ludzie mogą zrobić.
POKORA jest świadoma, że zasoby są zakorzenione tylko w Bogu i rozdzielane przez Boga (List do Filipian 2,5-11). Jako że wszystkie talenty, zdolności, bogactwo i władza pochodzi od Boga, zasoby osoby pokornej są nieograniczone (List Jakuba 1,17).
Pycha używa moich zasobów, by konkurować o zasoby (lub z zasobami), którymi Bóg obdarował innych. Tym, co powinno odróżniać kościół od świata, jest jego jedność pochodząca z pokory. Pokora rozwija jedność przez sięganie do zasobów, jakimi Bóg obdarował swoich ludzi (List do Efezjan 1,1-16 i Ewangelia wg Łukasza 22,26-27).
Pozostaje pytanie:
Skąd pochodzi dobro? Jakie jest jego właściwe źródło?
Duma powie: „W człowieku”.
Pokora zaś: "W Bogu”.
PYTANIA I ODPOWIEDZI
P: Co znaczy być pokornym?
O: Pokora widzi, że wszelka wartość, moc dobro i chwała zaczyna się i kończy w Bogu.
P: Czy bycie pokornym jest zawsze dobre?
O: Tak. Pokora widzi ludzi jako dystrybutorów (bardziej jako kanały niż źródła lub rezerwuary) chwały Bożej. Największym dobrem, jakie kiedykolwiek będzie istniało, jest manifestowanie chwały Bożej.
P: Dlaczego pokora jest korzeniem dobra?
O: Każda szlachetna cecha zaczyna się od przekonania, że tylko Bóg jest źródłem wszelkiego dobra. Czyny wynikające z takiego założenia są oparte na pokorze.
Autor: David A. DeWitt.
| « poprzednia | następna » |
|---|
